Każdy z tych stereotypów niesie za sobą ziarnko prawdy. Jednak jak przy większości stereotypów w ogólności mijają się one z prawdą. Przy dobrym zestawie programów- Windows może być również twierdzą nie do zdobycia, a wśród zestawu programów linuksowych znajdziemy odpowiednik prawie każdego komercyjnego programu.
Również interfejs użytkownika w środowiskach graficznych dystrubucji spod znaku pingwina bywa lepiej dopracowany niż najpopularniejsze okienka. Dystrybucje takie jak Mint Linux czy Ubuntu sprowadzają instalację programów jedynie do znalezienia ich w managerze i kliknięcia „instaluj” czy można to jeszcze bardziej uprościć?

Fakty są takie: Na liście top 500 najszybszych komputerów szukanie Windowsa to jak szukanie igły w stogu siana. Opisy hiperkomputerów są monotematyczne w temacie systemów. Dlaczego tak jest? Zależy kogo zapytamy. Jądro linuksa łatwiej jest przystosować do danej architektury, a ta w komuterowej formule 1 jest niesamowicie skomplikowana. Zamknięty kod windowsa z pewnością nie byłby zdolny do egzystowania w każdych warunkach.
Z kolei dane statystyczne jednoznacznie stawiają windowsa na pierwszym miejscu wśród komputerów domowych. Może statystyki były robione metodą odpytywania losowych osób na ulicy- a jak wiadomo Linuksowcy nigdy nie wychodzą z domu. Niewątpliwie fakt ten jest jednak zasługą polityki marketingowej Microsoftu. Geniusz biznesu- Bill Gates zręcznie wmówił ludziom, że jego płatny system operacyjny jest lepszy od tego darmowego badziewia, które promuje banda niedomytych maniaków.

Nie chcę się rozpisywać na temat który z tych systemów jest lepszy. Osobiście mam zainstalowane obydwa- Windowsa XP z MSDN, oraz najnowszą dystrybucję Mint Linuxa. Obydwa rządzą się swoimi prawami, każdy z nich ma tyle wad co i zalet. Swoje stanowisko w wojnie uznałbym raczej jako neutralne, choć kibicuję Mientowemu distro w osiągnięciu jak największej liczby użytkowników. Może kiedyś zmieni się rozkład sił? Na razie jednak ciężko to sobie wyobrazić…

System korzystał z serwera dźwięku gwarantującego bardzo małe opóźnienia o nazwie JACK Audio Connection Kit (ach te rekurencyjne nazwy;) ). Dźwięk z pianina został poddany różnym filtrom takim jak odszumiacz (niestety konieczność przy każdym przetworniku A/C), filtr dolnoprzepustowy i equalizer. Finalny sygnał wpadał do kombajnu o nazwie Ardour.
Dokładna instalacja całego środowiska znajduje się na blogu Morsika (Linux dla muzyka) .

Teraz kilka słów o samym utworze. Naive Dream jest spokojną kompozycją wykonaną w całości na pianinie. Nagranie było częściową improwizacją- nagraną kiedyś improwizację słuchałem po kilka razy, aż zapadł mi w pamięć główny temat.
Zdjęcie użyte niejako „dopełnienie graficzne” płyty jest wykonaną przeze mnie fotografią przedstawiającą potok Grajcarek w Szczawnicy. Obróbka graficzna została dokonana moim ulubionym GIMPem.

Moim założeniem jest zebrać 100 pozytywnych ocen za ten utwór. Jeśli to się uda, będzie to znaczyło, że podoba się on nie tylko mi i znajomym, którzy kliknęli kciuk w górę, żeby mi przykro nie było;). Po osiągnięciu celu mam zamiar wydać płytę zatytułowaną „Virgin Forest” – pure piano adventure.

Link do utworu:
Piano Relaxation – Naive Dream

Walc:



Uniesienie:

W polskiej części listy doszło do małej zmiany. Znajdujące się przy AGH w Krakowie centrum obliczeniowe Cyfronet dzięki nowemu komputerowi o nazwie Zeus, pokonało Gdańską Galerę, zajmując 161 miejsce na świecie. Komputer znad Bałtyku zaliczył kolejny spadek- tym razem na 181 miejsce. Poniżej znajduje się serwer Naszej- Klasy (245), Communications Company (305) i PCSS Poznań (442).

Akadenia Górniczo- Hutnicza tak pisze o swoim zwycięzcy:

„Klaster „Zeus” z CYFRONETU AGH jest przeznaczony do obliczeń naukowych w projektach gridowych, m.in. w projekcie PL-Grid (www.plgrid.pl). Superkomputer Akademii Górniczo-Hutniczej oparty jest o  system operacyjny Scientific Linux (SL). Pamięć dyskowa „Zeusa” wynosi 300 terabajtów, a jego moc obliczeniowa to 25 Tflops*. Dostawcą rozwiązań zastosowanych w jednostce jest HP (szczegóły na stronie CYFRONET AGH ).

*FLOPS (ang. FLoating point Operations Per Second) – liczba operacji zmiennoprzecinkowych na sekundę, jednostka wydajności komputerów, a dokładniej wydajności układów realizujących obliczenia zmiennoprzecinkowe.

(…)

Superkomputer „Zeus” wykorzystywany jest np. do modelowania projektów energetycznych związanych z pracami nad Węzłem Wiedzy i Innowacji (prace polskiego Węzła koordynowane są przez AGH), obliczeń w pracach nad fizyką wysokich energii (m.in. w pracach CERN-u), lokalizacją obliczeń Klastra LifeScience, a także skomplikowanych obliczeń z dziedziny chemii, biologii czy nanotechnologii.”

Cieszy mnie niezmiernie fakt tak wysokiej pozycji Zeusa. Teraz idąc na przystanek z zajęć na uczelni będę przechodził obok najszybszego komputera w Polsce.

Instalacja pakietów

Tutaj większej filozofii nie było. To czego potrzebowałem, to apache, php5, mysql i phpmyadmin.

sudo apt-get install apache2 php5 mysql-server libapache2-mod-auth-mysql php5-mysql phpmyadmin

Kilka pytań zadanych przez mysql, oraz phpmyadmin o hasło roota i byłem przekonany, że sprawa jest już zakończona. Po włączeniu apacha:

sudo /etc/init.d/apache2 start

Wyskoczyły dwa warningi, jednak ostatnia informacja była o tym, że serwer włączył się pomyślnie. Ku mojemu zdziwieniu http://localhost/ poinformował mnie o błędzie 404. Utworzyłem katalog public_html w moim folderze domowym, ale http://localhost/~golin/ też pokazał 404. dojście przez 127.0.0.1 też nic nie dało, jednak http://localhost/phpmyadmin/ się uruchomił. Po zalogowaniu na roota mogłem wykonywać wszystkie operacje na mysqlu. Czyli wina leży po stronie apache.

Konfiguracja

Nie wiem dlaczego, ale w pliku konfiguracyjnym brakowało najważniejszej linii, określającej gdzie ma się znajdować folder główny. Rozwiązanie problemu:

sudo nano /etc/apache2/apache2.conf

i na samym końcu dodałem linię:

DocumentRoot "/var/www"

oraz:

ServerName localhost

Ta druga linijka spowodowała usunięcie jednego z warningów. Teraz strona http://localhost/ pokazała mi upragniony napis „It works”

Co z userami?

Długo szukałem przyczyny dlaczego nie włączają się pliki z http://localhost/~golin/. Tutaj nadal pojawiał się frustrujący 404 Error. Okazało się, że nie mam włączonego modułu do obsługi userów:

sudo a2enmod userdir

Jeszcze kilka zmian w międzyczasie:

sudo nano /etc/apache2/sites-available/default

I dodałem następujące linijki

 <Directory  /home/*/public_html/>
       Options  Indexes FollowSymLinks MultiViews
       AllowOverride None
       Order allow,deny
       allow from all
 </Directory>

Ciekawa rzecz, że php domyślnie blokuje wykonywanie skryptów przez pliki użytkowników. Aby wyłączyć tą blokadę (objawiającą się tym, że apache sciąga pliki php zamiast uruchamiać) włączamy plik

sudo nano /etc/apache2/mods-enabled/php5.conf

I komentujemy linie 11-15 dodając # na początek:

#    <IfModule mod_userdir.c>
#        <Directory /home/*/public_html>
#            php_admin_value engine Off
#        </Directory>
#    </IfModule>

Podsumowanie

Po tych kilku zabiegach wszystko działa normalnie. Szkoda, że te konfiguracje nie były ustawione standardowo. Prawdopodobnie panowie z Canonical doszli do wniosku, że skoro ktoś instaluje sobie apacha, to znaczy że zna się na jego konfiguracji.

Zacząłem oczywiście od wyszukania co mogę zainstalować:

sudo aptitude search kde

Wśród niemałego gąszczu modułów i aplikacji znalazłem „kde-full”. Mała prosta komenda:

sudo apt-get install kde-full

i ponieważ było po północy- a wtedy transfer sięga u mnie 1MBps (=8M bit/s) po niecałych 10 minutach mogłem już tylko patrzeć jak się instalują poszczególne pakiety. Na samym początku instalacji zostałem zapytany o zmianę menadżera logowania. Oczywiście wybrałem nowe KDM. Później było jeszcze kilka mniej ważnych zapytań- głównie o urządzenia, których nie posiadam. Kiedy konsola oznajmiła mi, że jestem szczęśliwym posiadaczem środowiska graficznego spod litery K- przelogowałem się i od razu oczom moim ukazał się ładny prostokąt o zaokrąglonych rogach z pojawiającymi się ikonkami. Pierwsze uruchomienie musiało chwilę potrwać, a program rozruchowy musiał zadać kilka głupich pytań.

Kiedy już wszystko się „uleżało” rozpocząłem małe zwiedzanie. Ikony na pulpicie wrzucone tutaj są niejako w osobne okno- ciekawe rozwiązanie. Kilka kliknięć i ustawiłem widgety pokazujące częstotliwość procesora, zużycie ramu, prędkość internetu, oraz temperaturę. Ten ostatni przyprawił mnie niemal o palpitację serca, ponieważ mój acer (któremu niedawno skończyła się gwarancja) ma przy lekkim używaniu temperaturę 70 stopni! No cóż- trzeba będzie w końcu przeczyścić wiatraczek.

Sieć:

Najważniejsza kwestia- gdzie jest internet?! Przeglądarka Konqueror jest standardowo w ulubionych, ale czy puki co jest po co z niej korzystać? Powitał mnie w niej ładny ekran z zachęcającym hasłem „konqueror- bądź wolny”, oraz paskiem wyszukiwarki google. Po wpisaniu jednak jakiegokolwiek adresu zobaczyłem doprowadzający wielu do rozpaczy „404″. Trzeba było powrócić na GNOME i z konsoli doinstalować managera połączenia internetowego

sudo aptitude search kde | grep network

faktycznie trzeba było doinstalować kdenetwork

sudo apt-get install kdenetwork

Całkiem ładny i wygodny manager sieci po krótkich bojach poddał się i pozwolił połączyć z moją bezprzewodową siecią.

Menu

Przyzwyczaiłem się do GNOMowego rozwijanego menu na pasku u góry. Klikam raz, najeżdżam na odpowiadającą mi pozycję menu i wybieram w odpowiadającą mi pozycję. W sumie od pomysłu odpalenia programu do oczekiwania na jego uruchomienie mija max 2 sekundy. W KDE mamy coś co kojarzy się z imperium panów Billa i Stevena: przycisk w lewym dolnym rogu jako żywo przypominający menu START. I to- o zgrozo- po kliknięciu otwiera się coś zbliżonego do tworu rodem z visty. Wybieram zakładkę programy, potem klikam na odpowiednią kategorię… jeśli się pomylę muszę kliknąć strzałkę, która pojawiła się z lewej strony. Miejsce na listę programów jest na tyle małe, że praktycznie zawsze trzeba je przewijać. Po dłuższej chwili i przyzwyczajeniu się- czas wyboru elementu z menu jest około trzy razy dłuższy od tego w GNOME.

Menu- śliczne, estetyczne i pełne wodotrysków, ale nieco niepraktyczne. Być może jest to jedynie kwestia przyzwyczajeń i z czasem okaże się całkiem wygodne.

Łer ken aj czencz maj lengłicz?

Nie mam nic przeciwko językowi Angielskiemu, jednak wolę jak komputer przekazuje mi informacje w moim rodzimym języku. Szukamy panelu ustawień. K->Computer->System Settings->Regional  & Language. Oczywiście w spisie nie ma języka Polskiego, więc znowu konsola:

sudo aptitude search kde | grep pl | grep language

i już widzę, że muszę dodać pakiet:

sudo apt-get install language-pack-kde-pl

Po zmianie w ustawieniach języka na Polski i po ponownym uruchomieniu komputera, mój tryb graficzny wysławia się dość dobrą polszczyzną.

Wygląd- ma znaczenie

Lubię mieć estetyczne środowisko pracy na komputerze. Do edycji plików źródłowych korzystałem dotychczas z Gedita- głównie dla tego, że miał bardzo ładny schemat kolorów składni. Widać, że autorzy przyłożyli się do wyglądu KDE: nowoczesne, zaokrąglone kształty, gdzieniegdzie przezroczystość, tu gradient, tam rozmycie… Gdzie się ustawia schematy kolorów? Znowu panel ustawień i wygląd. Z kilku standardowych stylów- godny uwagi okazał się „Oxygen”. Pozostałe- albo zbyt kanciaste, albo brzydkie. Schematów kolorów do wyboru jest wiele. Niebieski chyba najlepiej wygląda… Ikony- zostają standardowe. Czcionki: oczywiście te z Windowsa. Nie mam nic przeciwko linuksowym fontom, ale jednak Arial prezentuje się na oknach lepiej. Okienkowe kroje pisma miałem już zainstalowane wcześniej przy okazji stawiania systemu. Dalej: okna, powitanie, emotikony: mogą zostać defaultowe.

W GNOMie miałem ustawione dwie fajne rzeczy, które doprowadzały niektóre osoby do odruchów wymiotnych- i to bez żadnej przesady. Po prostu nie wszystkim podobają się okna, które trzęsą się jak galareta, albo obracanie ekranem jak kostką. Wtajemniczeni wiedzą, że oczywiście chodzi mi o compiza-fusion. O dziwo nie musiałem instalować pakietu compiz-kde. Ikonka była już koło zegara i tylko czekała na włączenie za jej pomocą panelu ustawień.

Podsumowując

KDE zrobiło na mnie wrażenie pod względem estetycznym. Nawet standardowy wygląd nie pozostawia wiele do życzenia. Możliwości konfiguracji też już na pierwszy rzut oka są ogromne. Trochę jednak mam wrażenie, że programiści przeholowali z ułatwiaczami pracy, ale pewnie z biegiem czasu nie będę w stanie się bez nich obyć (jak bez moich ukochanych wielu pulpitów).

Ogólnie: pierwsze wrażenie jak najbardziej pozytywne i myślę, że zakoleguję się z mr. K na dłużej.

Wszystko, co mi przyjdzie do głowy. Głównie pomysły rozwiązań informatycznych, newsy, które warto posłać dalej, opinie na dany temat, tutoriale…

Jak często będę dodawał wpisy?

Trudno powiedzieć. Raz dziennie, raz na tydzień… A może raz w miesiącu lub rzadziej. Krótko mówiąc kiedy najdzie mnie wena, żeby coś twórczego napisać.

Dlaczego wordpress?

Ponieważ jest to najbardziej znany skrypt blogowy, wypróbowany i przetestowany przez miliony użytkowników, a przy tym bardzo przyjazny dla wyszukiwarek. Myślałem o napisaniu własnego systemu blogowego, jednak uważam że skoro jest coś dobre i gotowe a przy tym darmowe, to po co się męczyć. Może kiedyś w przyszłości przeniosę się na coś swojego.

Jakie są najbliższe plany co do bloga?

Chciałbym napisać własny kurs technologii webowych. PHP, JS, xHTML, jQuery lub inne technologie. Ciężko powiedzieć kiedy znajdę na to czas. Planuję też napisać swoje spostrzeżenia na temat rozwoju WEB 2.0, oraz o kryptoreklamach i anonimowości w sieci. Jako użytkownik Ubuntu mam zamiar też coś napisać o tym systemie, oraz zebrać kilka porad i linków odnośnie rozpoczęcia pracy i pisania aplikacji webowych pod tym systemem.

Znając swój słomiany zapał- możliwe jest, że żywot tego bloga nie będzie długi, jednak warto próbować w ramach treningu nad samodyscypliną. Do odważnych świat należy.